راز راه                            رفتن است
راز رودخانه                     پل
راز آسمان                      ستاره است
راز خاك                          گل
راز اشك ها                    چكيدن است
راز بال ها                        پريدن است
راز صبح                          آفتاب
راز هاي واقعي                راز هاي بر ملاست
مثل روز روشن است        راز اين جهان خداست

مي دويــد از هر طرف درجستجو        چشم پرخون تيغ در كف عشق او

دوش خفته خلق اندر خواب خوش      او به قصد جان عاشق سو به سو

گـــاه چـــون مه تافته بـــــر بامها        گاه چــــــون باد صبا او كو به كو

ناگهان افكنــــد طشت ما ز بـــام         پاسبانــان در شــده در گفتـــــــگو

در ميـــــان كوي بانگ دزد خاست        او بــزد زخمي و پنهــان كـــــرد  رو

گرد او را پاسبــاني در نيــــــافت          كش زبون گشتست چرخ تنـــدخو

بر سر زخم آمـــــد افلاطون عقل           كــو نشانهـــا را بدانـــــد موبه مو

گفت دانستم كه زخم دست كيست       كوست اصل فتنه هاي تو به تو

چون كه زخم اوست نبود چاره اي         آنچــه او بشكـــافت نپذيرد رفـــو

از پي اين زخم جــــان نو رسيد           جــان كهنه  دستهـا از خــود بشو

عشق شمس الدين تبريزيست اين        كو برونست از جهان رنگ و بــو